علی کوچیکه

چه کنند اگر تحمل نکنند زیر دستان/ تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهی

سلام

۱. شب گذشته با خودم مي گفتم :نمي دونم ما واسه چي زندگي مي كنيم؟ از سر صبح تا بوق سگ هي مي دوويم كه بتونيم خرج زنده بودنمون رو در بياريم !!! خوب مي خوام زنده نباشم ۱۰۰۰ سال! بد مي گم؟بايد يه فكر اساسي كرد ؛ من كه مي خوام برم شما يه فكري واسه خودتون بكنيد!

۲. لازم مي دونم دوباره درباره اعدامهاي سال ۶۷ چيزي بنويسم تا يادشون از ذهن ها پاك نشه.اونايي كه بيگناه ترين ستاره هاي آسمون ما بودن .كي ميتونه داغ اين درد رو از ذهنش پاك كنه؟ كي حال مادراشون و بچه هاشون و همسراشونو مي فهمه؟ خدايا باي ذنب قتلت؟

۳.مي خوام واسه يه زنداني سياسي هم يه شعر بنويسم، ضمن اينكه هنوز براي عاشق قديمي دعا مي كنم :

نگاه كن چه فروتنانه بر خاك مي گسترد

آنكه نهال نازك دستانش از عشق خداست و پيش عصيانش بالاي جهنم پست است

آنكو به يكي آري مي ميرد نه به زخم صد خنجر

و مرگش در نمي رسد مگر آنكه از تب وهن دق كند

.... انكار عشق را چنين كه به سرسختي پا سفت كرده اي

دشنه اي مگر به آستين اندر نهان كرده باشي

كه عاشق اعتراف را چنان به فرياد آمد

كه وجودش همه بانگي شد

نگاه كن چه فرو تنانه بر درگاه نجابت به خاك مي شكند

رخساره اي كه طوفانش مسخ نيارست كرد

نگاه كن چه بزرگوارانه در پاي تو سر نهاد