«از زندان كه بيرون مي آيي بيشتر دلت ميگيرد از خاموشي ديگران ، از بي تفاوتيشان ... اما باز به خود نهيب ميزني كه خيالي نيست ! آنها كه نيستند ، خوابيده اند و البته عده اي هم خودشان را به خواب زده اند.
حالا وقتي در خيابان راه ميروي .. صفهاي اتوبوس .. تاكسي ، با خودت ميگويي كدام يك از اين مردم ميدانند كه تو از كجا مي آيي؟
كدام يك ازآنها ميدانند كه در اين مدت چه بر سر تو و دوستانت آمده است؟
براي كدام يك از آنها مهم است؟ مردمي كه حتي حاضر نشدند درب پنجره هايشان را باز كنند و ببينند كه تجمع ما در مقابل سازمان ملل به چه دليل است... مردمي كه با مشاهده دستگيري ما رويشان را بر ميگرداندند تا نكند چيزي ببينند كه برايشان خطرناك باشد .. با خودت ميگويي چرا اين مردم اينقدر بي غيرت شده اند؟
بعد باز هم چشمانت را روي هم ميگذاري و فكر ميكني كه عيبي ندارد ، تو به راهي كه ايمان آورده اي ادامه ميدهي واين تنها چيزي است كه از زندان با خودت آورده اي
زير لب ميگويي ادامه ميدهم به هر قيمتي، به هر بهايي»
چيزي كه خوندين قسمتي از دستنوشته هاي يكي از زندانيان سياسي سالهاي اخير بود كه به زودي گفت و گوي مفصلي رو با اون و چند نفر ديگه از زندانيان سياسي _ دانشجويي سالهاي اخير در سايت ادوار نيوز خواهيد ديد.
اما نكتهاي كه دوست دارم همه بهش فكر كنيم اينه كه چقدر از احوال مبارزان سالهاي اخير خبر داريم؟! واقعا كدوم ماها مي دونيم تو اون سالهاي سخت بر امثال امير فخرآور ، بهروز جاويد تهراني ، اسد شقاقي ، كيانوش سنجري ، شيوا نظرآهاري، اميد عباسقلي نژاد ،مجتبي سميع نژاد ،رضا نسب عبداللهي و خيلي ديگه از كسايي كه شايد ماها تا الان حتي اسمشون رو هم نشنيده باشيم چي گذشته و الان دارن چي كار مي كنن؟؟؟
خيلي از اين بزرگان در اون دوران عزيزانشون رو از دست دادند. خيلي از اينا دچار مشكلات شديد جسمي و خانوادگي شدند. پدر، مادر ، فرزندان و خانواده هاي اينها تو اين سالها همپاي اينا زجر كشيدند و داد و هزار داد كه هيچكدوم از ماها حتي يكبار هم به خودمون زحمت نداديم كه از حالشون خبري بگيريم
البته تعدادي هم بودن كه تو اين سالها هركاري از دستشون برآومده كردن كه واقعا جاي تقدير داره.
باز تاكيد مي كنم كه نزاريم گرد بي خبري چهره مبارزينمون رو بپوشونه!!!
